دیروز جمعه ، نزدیکی های نیمه شب ،

در اتاقی که دیوارهایش بر محیطی که من در آن سیر میکردم حد می نهاد ،

ابلیس عریان به تماشا نشسته بود ، من نیز ...

هیچ شرم نمی کردم . به هم آغوشی پلیدی با روح خود می نگریستم .

آری آبستن کودک تلخ و ممنوعه بودم --هیچ عصیانی در خود نمی دیدم --

وجود نا موجه و ناگوار همنوعانم در خارج از این فضا ،

توجیهات احمقانه ای برای تبرئه ی خودم ،

تهوعی مرا در بر گرفته !

زمان پاک عریان ، آهسته به وجود می آید ، منتظرمان می گذارد ،

و وقتی می آید ، دلمان آشوب میشود

چون که پی می بریم از مدت ها پیش در آنجا بوده است ...

آیینه ای زنگار گرفته آوردم ...

هیچ چیز از این چهره ی در هم نمی فهمم.

مال دیگران معنایی دارد .مال من نه !

حتی شرمم میآید به ان نگاه کنم ...چه حکمی برایش صادر خواهم کرد ؟!

زیباست؟! زشت است ؟!

باکره است؟! یا یک عاصی است ؟!