زمان طولانی شده ؛ می بایست بنویسم . اما به چه زبانی ؟! به زبان خودم یا به زبان آمال و آرزو هایم ؟! به زبان ترس ها و تردید هایم؟! راستی نوشته هایم چه چیزی را دنبال می کنند ؟ آیا از آن من اند یا از آن گذشتگان من؟ همان ها که به دنیا آمدند و خیل آرزوها و تردید ها و ترس هایشان را هم با خود به دنیا آوردند. زندگی کردند و بسی زنده ماندند، فقط . می توانم بگویم که در بستر آرزوها و تردیدهای آنان ره می پیمایم . همان ها که گه گاهی به زبان خودشان حرف نمی زدند. به زبان خودشان نمی نوشتند . به زبان خودشان تصویر نمی کردند . بیگانه ای بیش نبودند، حتی با خویشتن خویش . از همان عهد عتیق بگیریم تا زمان حال . گوئی نه من، نه هیچ کس دیگر به هنگام نویسش طبیعی نمی نماید. زبانش عوض می شود، از پس ترس یا من باب احترام .